Gekko

We hebben een gezamenlijk huisdier. Er zit een Gekko op de gang, hier gefotogrageerd tegen het plafond. Hier zie je hem duidelijk, maar hij is bijna doorzichtig. Familie van de hagedissend. Soms zie je hem niet, zit ie achter een deksel van de verlichting. Toch overleeft hij het al jaren.

"Ik zei tegen die verkoper van schoenen, dat ik niet meer had dan die 40 Lira die ik hem liet zien en jawel hoor ik kreeg de schoenen mee".
Bert was aan het afdingen en de man wilde 50 en Bert boodt 35. Ga maar zei de verkoper, ik ben klaar met je.
Verderop zei ik tegen Maaike:"Je moet alleen terug gaan met 40 Lira in je handen, dan krijg jij het wel". En zo gebeurde het.

Ayran is een verdunde ietwat zoutige yoghurt. Heerlijk fris bij warmte. En dat hebben ze hier. Beide in overvloed.

 Strand op 100 mtr.

 

Een Turkse mevrouw badert in zee. 20 mtr verderop anderen.

 Kijk dat is nou het verschil. Ik word meteen aan het werk gezet en de andere helft!

 Vanaf dat schiereiland een mooi uitzicht over Alanya en zijn haven

 Wij moeten natuurlijk binnendoor via de locale bevolking naar beneden. Stijl, stijl en onderweg langs dit pad een school. Ga er maar aanstaan kinderen.

 De eerste en enigste camper gezien tot nu toe. Een Duitser.

Weer bij het appartement. Dit ligt trouwens nog geen 100 meter van zeer

Schiereiland bij Alanya

 Op dat schiereiland hebben we ons dus met de Dolmus naar boven laten brengen en zijn we lopend naar beneden gegaan, Echt hardstikke steil. Komen bijzondere planten en bloemen tegen.

 Steile weg, bus rijdt naar beneden. Pal naast weg een begraafplaats voor een paar mensen.

 Aan de andere kant van de weg zaten wij bij deze uitbater Granaatappelsap en sinasappelsap te drinken en hebben we Turkse pannekoekjes gevuld met kaas en of aardappel gegeten.

 Met de "Dolmus" naar Alanya. Dat ligt op ongeveer 10 km. Om de paar minuten komt er zo'n bus langs. Je steek je hand op en hij stopt. Je betaalt anderhalve Lira (60 cent) en hij brengt je heen. Geen kaartje, niets.

Vanuit de bus genomen onder het rijden. Hier zie je het schiereiland wat voor Anlanya ligt. Heel steil omhoog met het bussie en weer lopend terug. Boven ligt een oud fort wat je kan bekijken.

 

 Dit is het uitzicht vanuit het appartement van Mies en Hans. Hans is een neef van mij en zij nodigden ons uit om bij hun te komen in Turkije en wat van de sfeer daar te proeven.

 Het is overdag zo'n 32-34 graden en s'morgens staat even de zon op het balcon, vandaar die bescherming tegen de zon.

 Meteen de volgende dag zwemmen in het zwembad wat bij het appartement hoort.

 Degene die het meest vermoeid is moet natuurlijk even rusten.

Heerlijk stekkie om even bij te praten. Tegenwoordig moet ik dat "chillen" noemen?

28 september 2012 met "Corendon" naar Antalya in Turkije, daar vandaan met een busje ruim 2 uur naar Kestel, dat ligt bij Anlanya.